Terug naar gedichten

Het Duister

Het duister.
Een ziel.
Mijn ziel.
Mijn ziel de zwerft door het duister.
Het duister van woede en pijn.
Het gevoel dat altijd blijft maar mijn ziel blijft op zoek.
Opzoek door het duister naar het licht.
Het licht van geluk en waar geen pijn heerst.
Maar hoe verder mijn ziel zoekt hoe duisterder het word.
Mijn ziel sluit zich af van de rest.
Het wil geen liefde om zich heen.
Want die liefde word weer afgestoten in de zoektocht naar het licht.
Mijn ziel is ontstaan in het duister en zit daar nu gevangen.
Met een muur om mijn ziel heen ben ik verbannen van de buite wereld.
De Realiteit zie ik niet alleen een wereld die ik zelf heb gecreért.
De wereld die mijn ziel heeft gemaakt is leeg zonder enig ander dan ik.
Maar er is geen licht nog duister er is geen gevoel of emotie.
Maar de echte wereld bestaat.
De Wereld van pijn en van haat.
Een wereld waar ik niet kan leven.
Maar kan mijn ziel dat in zijn eige wereld wel.
Want het word altijd terug getrokken in het duister.
Daar moet een eind aan komen viahet duister of het licht.
Via de dood of via het leven.
Het makkelijkst is het best want moelijke zal me terug trekken in het duister.
Waar ik weer gevangen zit met de pijn en het verdriet dat rond om mijn ziel blijft en het verteerd

Winx_of_shadows

27-03-2006

winx_of_shadows

Geregistreerd op:
27 maart 2006

Uit: lisse

Beoordeling

Leden (3):

4.7

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.