Terug naar gedichten

Zoals toen...

Soms is het leven niet wat je zoals het volgens jouw moet zijn
Je voelt je eenzaam en in de steek gelaten, je lijkt zo klein
De grote wereld om je heen, waarin je dreigt te verdrinken
De druk van de maatschappij, waarin je altijd moet uitblinken
Je moet overal goed in zijn, alles zoals een ander wil
Je besluit het maar te doen en houdt je gevoelens stil
Maar diep in je hart weet je; het is verkeerd
Toch luister je altijd maar weer naar wat je is geleerd
Doe zoals je wordt gezegd, luister naar de ander
Maar diep van binnen weet je; ik verander
Ik pas niet in de maatschappij, want er schuilt iets in mij
Er is een plek waar ik vrij kan zijn, vrij, vrolijk en blij
Een plek waar iedereen is zoals die zou moeten zijn
Verliefd, bevriend, een met de natuur, zonder pijn
Maar je wordt gehinderd en je verstopt je ware ik
Langzaam wen je aan de maatschappij, maar je weet: ik stik
Je bent niet meer wie je bent, je maakt jezelf kapot
En toch blijf je zeggen: Nee, de maatschappij is rot
Je weet niet meer dat jij daarbij hoort
Je pure ik is volledig verstoord
Maar soms zijn er momenten
Slecht kleine fragmenten
Waarin je ware ik weer boven komt
En het gepraat en gezeur van de maatschappij verstomd
Op die momenten weet je het weer
En denk je aan die ene keer
Lang geleden, toen je alles nog wist en wou vechten
Vechten voor het goede, vechten tegen de slechten
Vechten tegen de druk, het moeten
Vechten tegen deze wereld, waar gerechtigheid moet boeten
Je wil terug naar je kindertijd
In de periode dat je het meeste lijd
Want dan sta je het dichtste bij je ware zelf
Kijk je op naar het verre hemelgewelf
En je voelt je emoties door de muur heen prikken
De muur van de maatschappij die de natuur doet verstikken
Je ziet de natuur en voelt haar pijn
En beseft dat jullie hetzelfde zijn
Dezelfde pijn, dezelfde tranen, hetzelfde gevoel
Ja, jij weet wel wat ik bedoel
En op dat moment weet je weer waar je voor leeft
Wat voor nut het vechten tegen de verstikking van de natuur heeft
Zonder haar kun jij niet leven
Zonder haar ben je slechts aan het overleven
Overleven in de drukke maatschappij
En de problemen daarbij
Je weet dat je altijd naar haar kunt komen
En dat ze je altijd voor je zorgen zal belonen
Met een stralende zon of een zingende vogel
In plaats van de maatschappij met een stomp of kogel
Houdt dit gevoel vast en vergeet het niet
Blijf de wereld zien zoals een kind het ziet
Een kind herinnert zich nog hoe het was
Dansen om het vuur, spartelen in een waterplas
Een kind herinnert zich de tijden
Waar men niet hoefde te lijden
Herinner het kind in jezelf en laat anderen het zien
En weet je, heel misschien
Als we allemaal ons best doen
Wordt het weer net als toen...

Wings of Death

15-01-2006

Wings of Death

Geregistreerd op:
12 december 2005

Uit: Nijverdal

Beoordeling

Leden (5):

4.4

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.