Terug naar gedichten

Helen

Het kost tijd om liefde te laten bloeien,
Je zaait, ze ontkiemt en langzaam begint ze te groeien.
Maar je moet ze goed verzorgen, elke dag weer,
Warmte, aandacht, vertrouwen en steeds een glimlach meer.

Liefde is net als een roos, sterke stengel en een bloem zo prachtig,
Fluweelzacht, maar owee de doorns?.die zijn zo krachtig.
Mijn roos groeide en bloeide, mij liefde oneindig, alles was goed,
Maar ik heb me aan jouw doorns geprikt, mijn hart bloed.

Het kost tijd om het bloeden te laten stelpen,
Het bloeden van mijn hart, niemand kan mij hiermee helpen.
Het leven is hard, waarom al die tranen, waarom al die pijn?
Niemand weet het antwoord, waarom niet zo heeft mogen zijn.

Ik heb je alles gegevn, mijn hart, mijn ziel en mijn geest,
Mijn hart verbrijzeld in 1000 stukjes, alsof het nooit heel is geweest.
Tijd heelt alle wonden, zegt men, ze gaan dicht, maar nooit meer weg.
Net als jij die in mijn geest zit, alsof ik alles tegen jou zeg.

Ga weg uit mijn leven, ga weg uit mijn hart, ga weg uit mijn hoofd,
Jou woorden waren wolken, je hebt het me te vaak beloofd.
Wolken van leugens, ze waaien weg in flarden, hoog in de lucht.
En ik blijf gehavend op de grond staan en kijk naar die lucht.

Mijn droom waait in stukken, jij was mijn droom, jij bestaat uit 2 delen,
Het witte mijn ware liefde, zwart heb ik gevoeld, nu moet ik gaan helen,
Woorden blijven woorden, oneindig in de lucht zwevend in de ruimte, net als jij!
Dag lieve Karim, nu doet het nog pijn maar, ooit wordt ik weer blij.

Trutje

02-05-2005

trutje

Geregistreerd op:
01 mei 2005

Uit: Zeist

Beoordeling

Leden (4):

7.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.