Terug naar gedichten
De beuk gaat
De beuk gaat
Een boom kan niet lopen
houdt altijd vast aan zijn plek
Mijn beuk
die me elke dag groette
met de kleur van zijn
blad
hoe koud de nacht
ook was geweest.
Mijn beuk gaat
nog wel
hoop je,
de paddestoelen aan zijn
voet zijn van voorbijgaande aard
Niets is minder waar
dan een beuk in de ochtendmist
Hij gaat
Hij gaat dood.
Edo van Dishoeck Eymael, Wandel met woorden
Leiden 2008