Terug naar gedichten
Tranen (1)
Ik dwaal langs de graven
aan het jouwe houd ik halt.
Ik blijf voor me staren,
staren naar je foto.
Plots zak ik door men knieën…
Mijn tranen vallen op je graf.
De wind ruist door men haar,
De regen valt op mijn gezicht.
Maar heel even kan het me niet schelen.
Heel even maakt het me niet uit…
Ik mis je!
Ik wou je nooit kwijt!