Terug naar gedichten
Een wereld vol leugens
ik leef enkel in een wereld vol leugens
en een valse lach.
Op een dag zal ik breken
mijn gevoelens vrij geven.
Niemand zal me dan nog begrijpen,
ze zouden enkel grijnzen.
Maar mijn gevoelens doden me binnenin.
Ik zou ze willen wegkrassen,
wegkrassen uit mijn leven.
Dan zal ik nooit breken,
mijn gevoelens nooit vrijgeven.
Ik besta enkel nog uit tranen en verdriet.
er is echter niemand dat het ziet.
Ze zien enkel die valse lach op mijn gezicht.
De tranen hou ik hierdoor verborgen,
maar voor hoelang nog voor ik breek
en mijn gevoelens vrijgeef?