Terug naar gedichten

Twee hoog en box achthonderd vier en vijftig

Twee hoog en box achthonderd vier en vijftig
Ons kleinkind xiano ligt er weer alleen
En iedereen zegt droevig, het is spijtig
Maar slechts enkelen onder hen gaan er heen

Opa die is wellicht ietwat zwaarlijvig
maar dit horend voert hij er oma heen
En daar aankomend hopeloos en nijdig
Koestert ze haar kleine lieveling meteen

Xiano heeft te veel koorts, weegt te weinig
Geloof mij zoals oma weet het geen ??n
Want als zij spreekt is het rechtuit, rechtlijnig
en dit geldt voor dokters als voor iedereen

Weer eens uitgedroogd ligt het er dunlijvig
Geen wonder dat ik opa nu ook eens ween
De redenen daarvoor zijn zo veelzijdig
Dat zelfs iemand mij vreemd het begrijpt meteen

Siro Germon

02-03-2005

Siro Germon

Geregistreerd op:
15 augustus 2004

Beoordeling

Leden (0):

2.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.