Terug naar gedichten
Iets verliezen wat men nooit gehad heeft
Iets verliezen wat men nooit gehad heeft
Het lijkt onwaarschijnlijk maar toch waar
Je verlangt er naar zolang het leeft
Trots geen enkel begrip voor elkaar
Dan voel je opeens hoe haar hand beeft
Onder het naderend doodsgevaar
Alsof een stille traan verder streeft
Als het allerlaatste zielsgebaar
Goed en slecht worden meteen gezeefd
Waar de navelstreng breekt als een snaar
Die dan opeens alle smart vergeeft
Bij de knip ener pijnloze schaar
De jaren lijken wel weggeveegd
En hoe meer ik naar haar kijk of staar
Stel ik haar mooi beeld op ener treeft
Want oprecht ik hield zoveel van haar
