Terug naar gedichten
Daar waar racisme niet eens bestaat
Daar waar racisme niet eens bestaat
Leefde ik toen als legioensoldaat
Uitgekleed gemeten gewogen
Alles kwijt en toch niet bedrogen
Er was geen nijd en zeker geen haat
Want elk kreeg er een geweer naar maat
En met die gelijkheid voor ogen
Ben ik er ook doorheen gevlogen
Legio Patria Nostra zo klonk dit
Al was je geel of rood, zwart of wit
Je kon je niet met iemand wegen
Die meer of minder had gekregen
Kameraadschap als enig bezit
Zolang je maar in jouw tuintje spit
In eigen slaapzak goed gelegen
Kwam ik er geen indringer tegen