Terug naar gedichten

Verdriet

een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn ganse denken;
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid; t graf bedekkend.
de pijn dreunt als een droef refrein.

waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
t is nu te laat,de kist gesloten.
wat heeft mij jarenlang bezield?

de kist zakt langzaam in de aarde
en op t zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...

Sandra

18-12-2000

Sandra

Geregistreerd op:
20 februari 2002

Beoordeling

Leden (4):

9.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.