Terug naar gedichten
Verdriet
een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn ganse denken;
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid; t graf bedekkend.
de pijn dreunt als een droef refrein.
waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
t is nu te laat,de kist gesloten.
wat heeft mij jarenlang bezield?
de kist zakt langzaam in de aarde
en op t zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
