Terug naar gedichten

Waterig landschap

Waterig landschap,
koude schoonheid,
voortsnellend, razend,
over een weg van zee.

Langs warme rotsen
en hoge kliffen,
een koele wind
verzacht de hitte.

Maar wind wordt storm,
een ijzige hand
rooft hete zon,
nu verloren in blauw.

Uit natte vlakte
schieten vloeibare bomen.
Gretig storten zij
hun witte vruchten uit.

Grip glijdt weg,
verdwijnt in liefdeloze
overgave aan
de kille omhelzing.

Het water neemt.
Tranen van zout
vullen blindende ogen
na een laatste blik.

Op labyrinth van vissen
en oneindige golven.
Waar hoop wordt verdronken
en wanhoop bevriend.

Ptarn

20-05-2006

ptarn

Geregistreerd op:
15 januari 2006

Uit: Spijkenisse

Beoordeling

Leden (6):

5.3

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.