Terug naar gedichten
Spiegelglas
Spiegelglas waaiert
uit over grasland
oneindig weerkaatsend
terug in zichzelf.
Compacte eeuwigheid
doet glimlach verbleken
en ziet naar duistere diepten
in jou.
Gevoel kent zich niet,
maar wijst slechts naar binnen,
een zwarte zon weerspiegelt
het pad naar de ziel
en smelt. Vloeibare duisternis
stijgt op en vervormt,
spiegelglas weerkaatst,
leven begint.
