Terug naar gedichten

Liefdesvenijn

De maan schijnt vol en lijkt bedroefd
de tijd kruipt naderbij
Een jaar gegaan, het gaat te snel
en twijfel grijpt mijn hart

Ik houd van hem en hij van mij
toch lonkt het zilver ongezien
Gekregen als het zegel van
een eeuwige belofte

Zal ik vluchten? Eenzaam
en alleen mijn lot bestrijden?
Een einde maken aan mijn
eeuwige aardse bestaan?

Maar voordat ik kan kiezen
neemt hij de keus uit handen
Zo gaat het elk jaar. Ik weet:
ik kan alleen maar volgen

In de nacht verdwijnen wij
gekleed slechts in onszelf
Naar die plek waar dood
en leven spelen met elkaar

Altijd koert mijn lot en leidt
hem naar de goede plek
Het gras reikt op, verwelkomt ons
en weer begint het spel

Voorspel

Ik houd van jou,
mijn schat, mijn lief
In ’t donker
vleien wij elkaar

Woorden vliegen
vlindervleugels
Betuig de maan
haar stil verdriet

Stil, zeg ik,
wees stil, vannacht
Het jaar voorbij
geheim bevrijd

Stilte kussent
zacht gekerm
Genotvol eerst
en later pijn

Omringd door dood
in sterrenhemel
Nakend paren
leven zingt

Liefde siddert
balt tot kern
Woordeloos
weerkeert tot stilte

Hoogtepunt

Mijn mes snijdt scherp
bloedrode letters,
haat en liefde,
in jouw huid

Ik drink jouw angst
en was mijn handen
in bloed. Je kijkt
en schreeuwt het uit

Ik klem je vast
terwijl je bokt
en schokt. Jouw leven
is van mij

Ik kom en voel
het bloed nu stromen
Gereinigd hak ik
in je zij

Onder je huid
trillen je longen
Ik steek, je rochelt
nog wat door

Bloed gutst over
mijn beide borsten
Die angst! Daar doe ik
het toch voor

Het leven vlucht
van deze plek.
De maan huilt om
mijn ritueel

Herleefd huil ik
bedank je ziel
terwijl ik adem
met jou deel

Nagedachtenis

Valentijn, de dag der liefde,
voor mij een dubbel snijdend zwaard
Is dit nu leven? Elk jaar
dit ritueel, is dat het waard?

Verdriet zwerf ik door lege straten
zwartheid overmant mijn ziel
Hoe lang is dit nu aan de gang?
Hoe lang na die vervloekte deal?

Elk jaar mijn maagd’lijkheid gegeven
alleen maar voor een jaartje meer
Altijd de liefde weer verliezen
na genot komt pijn, keer op keer

Na dagen vol zwartgalligheid
zie ik dan plots een straaltje licht
Mijn hart vervlamt, ik lach spontaan
bij ’t zien van dat prachtige gezicht

Plots snap ik mijn vervloekte leven
begrijp weer waar ik toen voor koos
Elk jaar de liefde weer te kennen
zonder door te gaan voor harteloos

Nooit leugens of gebroken harten
geen overspel of stil verdriet
Alleen één maal per jaar een moord
waarna ik weer leef en liefde geniet

Ptarn

02-03-2006

ptarn

Geregistreerd op:
15 januari 2006

Uit: Spijkenisse

Beoordeling

Leden (5):

6.4

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.