Terug naar gedichten

Hart op weg

ik zweef de stille winter achterna, op zoek
naar antwoorden op vragen die nog geboren
moeten worden in de zwarte chaos die mijn
ziel in haar greep heeft

meegeblazen door de wind volg ik het pad
van een kleurentornado, de laatste herfst-
stuiptrekking, symbolisch in haar afscheid
van het laatste leven

het fluitende geluid, opgewekt door de lucht
die noodgedwongen door mijn borstkast giert,
overstemt de stille schreeuwen en mijn ogen
tranen gestold verdriet

met een stille tocht hoop ik jou levend te
ademen, de pijnsteek die jou velde voel
ik in elke ademhaling, roestig gelijk het
mes in mijn handen

het wrede lot kijkt toe, smalend, en bijt
het toeval toe om mijn hart een tweede maal
weg te rukken, ik wankel onder de kracht
die mij voortdrijft

mijn lichaam protesteert onder mijn on-
natuurlijke wil als geen twijfel mij meer
bevuilt en ik de dode man zie die on-
wetend doorstapt

we botsen, dood met leven in dood,
een scheur doorklieft de zingende lucht,
we ademen ons in, een laatse keer, en
zien elkaar vergeten

Ptarn

28-01-2006

ptarn

Geregistreerd op:
15 januari 2006

Uit: Spijkenisse

Beoordeling

Leden (4):

7.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.