Terug naar gedichten
Geen rust
Rode zee weerspiegelt zacht
Gloed van de witte zon
Door blauwe weiden leidt zij mij
juweel in groene pracht.
Paarse rotsen verrijzen als
Rugvinnen van duistere monsters
Stil, heel stil waait het gele stof
en beroert zacht mijn zwarte hals.
Verlaten dorpen, lege steden
Jaren dolend, zoekend naar
Familie, vrienden, kennissen
Niet een gespaard, overleden.
Van de sterren kwamen ze
In grote, logge schepen
Onwetend waren wij en
vielen voor valse belofte.
Welkom werden zij geheten
Tot hun schepen spraken
Met vuur neerdalend uit de hemel
hun wrede antwoord afgemeten.
Tot hand des doods rondwaarde
Verlaten liggen ze nu hier
Nu zullen wij vernietigen
met wraak, hun blauwe aarde.
