Terug naar gedichten

Dodelijk geluk

Geboren voor het ongeluk
ben ik. Vervloekt met een gebrek:
ik kan geen emoties voelen,
dus mijn oordeel is in trek.

Maar leven zonder voelen is
iets dat me langzaam dood laat gaan.
Het lijkt zo fijn, geen verdriet,
toch zou ik sterven voor één traan.

Slechts 25 jaar ben ik maar
het voelt aan als een eeuwigheid.
Nooit verdriet of angst of razernij,
en ook nooit liefde, tot mijn spijt.

Kon ik voelen, ik zou janken
schreeuwen, tieren, maar niets helpt.
De leegte die mijn ziel vervangen heeft
zegt niets als zij emoties stelpt.

Zelfs jouw liefde, jouw onvervalste
aandacht en jouw lieve stem
roeren niets in mij. Verdoemd ben ik
door deze meedogenloze rem.

Maar nu heb ik vrede, ssst, huil niet,
jouw tranen vallen als de mijne.
Dit einde is beter voor ons allebei,
mooier dan dodelijk wegkwijnen.

Had ik het vermoed, ik had het eerder gedaan
want nu is eindelijk mijn afgrond gedicht.
Voor het eerst voel ik verdriet en liefde,
in jouw adem streelt zacht het geluk mijn gezicht.

Ptarn

02-02-2006

ptarn

Geregistreerd op:
15 januari 2006

Uit: Spijkenisse

Beoordeling

Leden (4):

6.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.