Terug naar gedichten

Mijn Levensreis

Ik val en blijf liggen, op Mijn Pad,
Regendruppels stromend op mijn gezicht.
Turend in de verte,
zie ik miljoenen kronkelende paden.

Ik kijk achterom,
zie velen Bergen die ik heb doorstaan,
Rivieren door mij zijn ontstaan.

Ik kijk naast me, niemand.
Alleen ga ik deze reis maken,
'Ik' als mijn enige reisgenoot.

De zon breekt door,
ik veeg alle Druppels weg.
Aan het eind straalt een felle Lichtpuntje,
nog een lange weg te gaan.

Ik sta op en loop verder,
op Mijn Levenspad,
Mijn Levensreis.

Phoenix

30-03-2002

Phoenix

Geregistreerd op:
20 februari 2002

Beoordeling

Leden (0):

7.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.