Terug naar gedichten
Ontastbaar (Pedestal)
reikhalzend kijk ik naar je uit
mijn hart voelt zwaar
zal ik de woorden vinden
waarmee ik jou bereiken kan
zul je mij horen
begrijpen
diep van binnen
vanwaar deze woorden komen
maar zoals zo vaak klap ik dicht
op momenten die er toe doen
het is net alsof
er ergens een blokkade zit
pijn ligt om de hoek
of ligt die in het verleden
misschien wordt het tijd
dat ik de oorsprong zoek
aanraken wil ik je
niet alleen je lichaam
samensmelten met jou
in blikken en gevoelens
in momenten
van innig contact
ik schrijf deze woorden
en vraag me af
waar komen ze vandaan
waarom spreek ik ze niet uit
tijdens die spaarzame momenten
waarin jij mij ziet staan
misschien mag het slechts
bij dit verlangen blijven
aanraken wil ik je
jij bent het einde,
ontastbaar
voor mij
.
.
.
ik heb de bron gevonden
water welt op