Terug naar gedichten
Te laf en toch...
elke keer als ik je zie aan de lockers
bonst mijn hart in mijn keel
iedere dag dat je op je bus wacht
hoop ik dat die niet komt
als ik iets wil zeggen tegen jouw
dan komt er geen woord uit mijn keel
jij moet dan altijd lachen
maar je verstaat niet waarom ik dat niet kan
ik ben te laf om er iets van te zeggen
maar hoe zou je reageren?
ik heb geen zin meer om je te ontwijken
omdat ik te bang ben om je onder ogen te komen
ik zeg het hier en nu
omdat ik te laf ben om het je recht in je gezicht te zeggen:
ik hou van je
ik wil je nooit meer kwijt
ik wil dat je dit weet
ik kan niet zonder je
het is eruit
eindelijk krijg ik het op papier
ik hoop nu alleen
dat je dit ziet...