Terug naar gedichten
Nooit meer licht
Nooit meer licht
Jaren met problemen
Nachten zonder antwoorden
Thuis scheen er geen licht
Het duister was in zicht
Ik keek door de bevroren ruiten
Naar de sneeuwvlokjes die voorbij vlogen
Mijn levensdroom daardoor vergaan
En zo moest ik mijn leven aan.
Een harde wind
Sneed door mijn gevoelens
Vervloekt zei ik een paar woorden
Terwijl mijn dromen voorbij vlogen
Zittend in een huis
Waar engelen nooit kunnen komen
Bang in het duister
En nooit meer in het licht