Terug naar gedichten
Mijn vriendin
je moet vaak kiezen
tussen vrienden en het leven
het deed me pijn toen je zei wat je wou
je wou weg uit het leven
je had het mij verteld
je had verdriet
meer dan ik ooit zou merken
maar het deed me zeer
om te weten dat je er binnenkort niet meer bent
een paar dagen later bel je me op
je zegt dat dit het laatste is wat ik van je hoor
ik wou je tegenhouden
ik rende op het hardst naar je huis
maar toen ik binnen kwam
lag je daar...
daar op de grond
met het mes naast je
waarmee je je leven had geeindigd
want door het mes heb je geen leven meer
nu 1 jaar later
voel ik me schuldig
dat ik niet eerder
heb geprobeerd je te laten stoppen
je zei altijd
dat als je op een dag weg was
ik me niet schuldig hoefde te voelen
maar het was te laat
af en toe krijg ik nog een droom
daar kom jij in voor
het was de droom
die we vroeger allebei kregen
dat als we later groot werden
altijd bij elkaar bleven
we renden door de bloemen
de narcissen en de rozen
maar die droom..
zal nooit meer uit komen
want jij bent er niet meer
en komt ook nooit meer trug
t'spijt me dat ik me schuldig voel:(
