Terug naar gedichten
Lieve Schat
Het licht ging uit, maar geen spot ging er aan,
Want jij moest plotseling van ons gaan.
Nu is het donker, koud en stil,
Je zegt niets meer, het is zo kil.
En als ik denk aan jouw gulle lach,
Dat wat ik zo graag aan je zag.
Je vrolijke en blije geest,
Als was het altijd feest geweest.
Er was je eigenlijk niets te veel,
Je genoot zo van het algeheel.
Je was vriendin door dik en dun,
We hadden dikwijls reuze fun.
En ook al kenden we jou nog niet zo lang,
Echt, jij, zat bij ons op de eerste rang!
De herinnering blijft, je blije gezicht,
Jouw droge humor en jouw evenwicht.
Alles kon, niets was je teveel,
Jouw vriendschap gaf je, aan ieder z’n deel.
Nu ben je zo ver op reis gegaan,
Zover zullen we allemaal eens gaan.
En als ik ooit die reis aan treedt,
Dan hoop ik dat ik ’t meteen weer weet,
Dat jij Marjan uit Zuid Holland bent
En dat jij ons daar zo fijn hebt verwend.
Dan zal ik genieten van je prettige geest,
Als was je nooit van ons weggeweest!
Dag lieve Schat!