Terug naar gedichten

Winterpracht

Wintervorst

Steels verscheen de Wintervorst
toen de avond in de nacht verdween
kuste zijn koele adem de aarde
tot zij slechts van suiker scheen.

Zijn onschuld hing ?s morgens vroeg
in de bomen, aan kale takken,
spinnen waren koud vertrokken
lieten zich uit hun glazen huizen zakken.

De natuur liet losse draden vallen
in het vertragen van de tijd
werd de drasse bodem bedekt
met een hoogpolig wit tapijt.

Een natuurlijke adempauze
schitterde zij in pure pracht,
tot de zachte zonneschijn
haar een nieuw kleedje bracht.

?Miranda Mei

MirandaMei

15-01-2003

MirandaMei

Geregistreerd op:
06 januari 2003

Uit: Frysl‚n

Beoordeling

Leden (0):

2.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.