Terug naar gedichten
Aan alles komt een eind
hoe vaak heb ik mezelf
zien zeilen in mijn
dromen
op die ene
open plek
die onbereikbaar
bleef
stemmen, namen
riepen mij
van veld naar
veld, en ik groef
als grenzeloze
druppel
mijn eigen graf
een vreemdeling
niet meer
niet minder
geen zoon
noch dochter
teer beminde
als geest heb
ik verkeerd
temidden
van mijn eigen
waan
en woordenreeks
nooit zal ik zijn
mijn ogen zullen
eeuwig hongeren
mijn letters
huilen op
het canvas doek
aan alles
komt een
eind
mijn honger is
gestild
het eind is
zoek
ik wieg me
in mijn eigen
slaap
