Terug naar gedichten

Aan alles komt een eind

hoe vaak heb ik mezelf
zien zeilen in mijn
dromen
op die ene
open plek
die onbereikbaar
bleef

stemmen, namen
riepen mij
van veld naar
veld, en ik groef
als grenzeloze
druppel
mijn eigen graf

een vreemdeling
niet meer
niet minder
geen zoon
noch dochter
teer beminde

als geest heb
ik verkeerd
temidden
van mijn eigen
waan
en woordenreeks

nooit zal ik zijn
mijn ogen zullen
eeuwig hongeren
mijn letters
huilen op
het canvas doek

aan alles
komt een
eind
mijn honger is
gestild
het eind is
zoek
ik wieg me
in mijn eigen
slaap

Michris

08-07-2006

michris

Geregistreerd op:
10 maart 2006

Beoordeling

Leden (6):

5.3

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.