Terug naar gedichten

Adagio van de ziel

Ik spreek niet meer in tijd
het herinneren daagt me uit
het weten dat in diepe schoot ligt
de fluisterde beden
het stil zijn en god
die zo spreekt.

Het hart
bonst op gesloten deuren
kiert de geheimen
en gaat dan voyeuren
in de afgrond
van zijn.

Dan klimmen handen
grijpen aarde
gronden het licht
als sterren adagio’s
en danst de ziel
voorbij het weten.

Lucas

31-12-2004

Lucas

Geregistreerd op:
27 november 2004

Beoordeling

Leden (4):

6.5

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.