Terug naar gedichten

Te laat

ik was te laat
en nu...sta ik op straat
ik had nix in de gaten
onze vriendschap werd meer verlaten
en soms veraden
wij,belovden elkaar eeuwig vriend te zijn
dat vonden we zo fijn,
maar nu doet heel m'n lichaam pijn
pijn,van verdriet en kwetsbaarheid,
verdriet van de vrijheid,
vrijheid dankzij jou
ik weet dat ik je bedanken moeten zou,
maar ik wil niet vrij zijn!
ik wil bij jou zijn!
jij hielp me op de been
ik was voor jou zo alleen
maar jij toonde me de juiste weg
en daarna stuurde je me weg
ik heb nog geen kracht om alleen te zijn
ik kan nog niet lopen op een rechte lijn
waarom laat je me gaan?
waarom laat je me staan?
we waren toch vrienden voor 't leven
of betekend dat voor jou maar even?
maar ik weet,het moet wel zo gaan!
weet,ooit zullen we er weer samen voor staan

Little_pink

01-07-2004

little_pink

Geregistreerd op:
15 mei 2004

Beoordeling

Leden (0):

6.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.