Terug naar gedichten
Kogel door mijn hart
Zwarte woorden
komen vol spot mijn richting uit.
‘K kan geen kant meer op,
‘t duurt niet lang voor mijn schulp zich sluit.
Gevangen in het web van mijn gedachten,
borrelt de schaamte in me naar boven.
‘K wil in verdediging gaan,
me niet van mijn tranen laten beroven.
Maar de woorden zijn niet vast te grijpen,
liggen te ver buiten mijn bereik.
Ze worden me afgepakt
en vervormd tot woorden waar ik haast aan bezwijk.
Mijn hart wordt doorboord
met een kogel van verwijten.
De pijn en het verdriet
worden steeds moeilijker te verbijten.
Rood en zwart
Zijn de kleuren van het stille verdriet.
Tranen,
de noten van mijn jeugdige lied.