Terug naar gedichten

Waarom

Ik wil met je praten,
zei je aan de telefoon.
Ik vermoedde al iets,
hoorde het aan de toon.
In plaats van bellen
en met me te praten.
Ging je het halen,
kon het na al die maanden niet laten.
Waarom bel je niet
als je zo in de put zat?
Waarom weer teruggrijpen
en weer dieper vallen in dat gat?
Waarom bel je niet
als je op het punt staat het te kopen?
Waarom blijf je zolang
met je gevoel rondlopen?
Je weet toch,
het helpt je niet.
Het maakt je kapot,
die verdomde speed.

Lieke

13-07-2008

Lieke

Geregistreerd op:
25 september 2002

Beoordeling

Spirituals:
Matig
Leden (8):

6.3

Stemmen

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden

Reageren op dit gedicht

Nina
Bezoeker

Gepost door Nina op 29 October 2009, 21:41

Zo goed beschreven, zo gelijk. Dit gedicht troost me, dat ik niet de enige ben die met zo'n persoon moet leven. dankjewel

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden