Terug naar gedichten

Stof van stilte

Het vuil lag al te rotten
ergens achter een klein deurtje
Nu heb ik de moed gevonden
om het buiten te zetten

Een oud verdriet uit mijn huis
en weg is dat rotte geurtje
dat we soms nog ruiken konden
tijdens een korte kijk op vroeger

En weg is de stof van stilte
die mijn schaduw vast hield
en mij als een paal vastzette
in wild stromend water

Weg is ook de storing in mij
Voeldend als een spijker in mijn hoofd,
een spin die loopt over mijn teen,
of een eindeloze kater

Leon Zavi

29-07-2006

Leon Zavi

Geregistreerd op:
02 februari 2006

Beoordeling

Leden (3):

4.7

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.