Terug naar gedichten

De elementen

Zelfs de grijze, kale lucht
Die altijd Nederlands deed
Is nu een vreemde vrucht
Als een ander verkleed

Ook de straten, de stenen
Fluisteren langs mij heen
Zij vervloeken wat ik meen
En zwemmen in mijn wenen

De bomen, zo hier en daar
Voelen zich hoger, voldaan
Hun takken dienen als schaar
Knippen mij uit het bestaan

Het water voelt zich gevangen
In de sloten en grachten
Ik vroeg hulp: waters lachten
Trouw kan de mens niet verlangen

De zon is mijn enige hoop
Die ik trouw volg en verlang
Nu niet te zien, ben ik bang
Is de goede weg die ik loop?

Leon Zavi

12-04-2006

Leon Zavi

Geregistreerd op:
02 februari 2006

Beoordeling

Leden (4):

4.5

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.