Terug naar gedichten

Verdriet en verlangens

Ik hou van jouw.
Vooral in de kou.
Je maakt me dan warm.
Door he brede arm.
Zo lopen we langs het strand.
En gaan we zitten in het meule zand.
Wat we emaal hadden beloofd.
Is gebeurt wij zijn verloofd.
Maar naar een jaar.
Waren we al een getrouwd paar.
Maar nu wachten we af.
Naar die ene blijde dag.
Dat we een kindje mogen krijgen.
Die voor altijd bij ons mag blijven.
Het kindje is geboren.
Gaat het nu niet weer verloren?
Maar toch moeten ze weer kiezen.
Zullen ze het nouw weer gaan verliezen?
We houden van dat kind.
Ook al is dat nu blind.
Daar op een dag moesten ze weer horen.
Dat ze dit kindje ook hadden verloren.
Al kijk je hun aan.
Vloeit er altijd opnieuw een traan.
Toch willen ze een kindje voor hun winnen.
Maar hoe kunnen ze opnieuw beginnen?
Het is te moeilijk en te zwaar.
Maar wisten ze dat maar....

Jessie

17-06-2006

jessie

Geregistreerd op:
17 juni 2006

Beoordeling

Spirituals:
Slecht
Leden (5):

2.4

Stemmen

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden

Reageren op dit gedicht

Ikke__ Geregistreerd op:
14 juni 2006

Gepost door Ikke__ op 10 December 2006, 14:51

Prachtig, al heeft dit gedicht weinig tot geen betrekking bij de situaties waarin ik al zat, toch kan ik me er erg goed in vinden. Het is prachtig geschreven en doet je eventejs nadenken. Echt mooi!

Je bent niet ingelogd:



Ben je nog geen lid, klik dan hier om je aan te melden