Terug naar gedichten
De dag verdonkeremaant
starend in brandend hout
onder koperen kleuren wachten
op het moment dat het donker
de dag verdonkeremaant
en de bloemen ontkleuren
ontkwetteren vogels vanzelf
als het schemer zijn duister verdiept
en silhouetten van bomen vervagen
vervalt de wereld in stilte
tot de nacht zijn opwachting maakt
en het oneindig sterrenkleed
de rusteloze aarde toedekt