Terug naar gedichten

Vreemde blik

Je hoort alleen
wat jezelf horen wilt,
praten doe je vaag
lippen te moe om te worden opgetild.

De sfeer is drukkend
altijd je oordeel klaar,
nooit vrij in gedachten
wat weegt jou leven zwaar.

Spieren staan stijf
je rug gebogen,
de littekens zichtbaar
met een vreemde blik in je ogen.

Verdwaald in het leven
en enkel nog de dood ziet,
loopt rondjes met je eigen schaduw
jij, die nooit de liefde toeliet.

Jacky

03-08-2006

jacky

Geregistreerd op:
30 januari 2005

Uit: Noord Brabant

Beoordeling

Leden (4):

4.5

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.