Terug naar gedichten
Spiegelbeeld
Weerspiegel toch mijn hart en zie de kille eenzaamheid
de diepte van de kuil die ik niet zelf gegraven heb
waaiende wind vertelt mij steeds dat ik eens mee moet waaien
maar ik loop bergopwaarts tegen de wind naar zwart te zwaaien.
De pijn als duizend naalden die zich prikken in mijn ziel
weerspiegel ik mijn geest die zich met duisternis omhult
de vraag dat is mijn leven en het antwoord is de dood
beeld van stromend bloed dat zich met tonnen uit mij goot.
Weerspiegel toch mijn ziel en zie de tijd steeds trager tikken
ik wacht niet op mijn eind maar op ’t begin van mijn geluk
al eeuwen wacht ik stil terwijl het antwoord er al staat
voor mij is het wel duidelijk dat liefde niet bestaat.