Terug naar gedichten
Het gedoofde vuur
Het was stil, alleen en eenzaam
Het was duister, kil en grijs
Het was als de zon, die nooit meer opstaat
het was als jouw hart... zo koud als ijs
Het duister dat mijn ziel omarmde
De kou en de stilte, de woede en de pijn
ik wist niets, alleen dat ik verlangde
om niet langer, alleen te zijn
Mijn hart werd in het nauw gedreven
mijn ziel barstte open, kwijnde weg in de nacht
door jouw duistere daden heb ik alles opgegeven
jij was het. jij doofde het vuur in mijn hart.
