Terug naar gedichten
Gedwongen glimlach
Mijn masker weergeeft onvermoeibare glimlach
laat ijzige tranen aan niemand ooit zien
vertelt aan de wereld dat leven geluk is
maar diep in mijn ziel ligt portret van verdriet.
Littekens verberg ik al onder mijn schaduw
niemand beseft van m’n schrille eenzaamheid
denken dat de zon ook míjn hart heeft gevonden…
mijn glimlach is echter geen realiteit.
Slechts wanneer geen enkele ziel het kan aanzien
weergeef ik mijn wereld van snelstromend bloed
als rood weer gedroogd is en tranen verdwijnen,
hervind ik mijn masker, verberg ik gevoel.