Terug naar gedichten

De wind van het duister

De wind waait aldoor mijn duistere hart
Mijn tranen zijn bitter verloren
De dood is de plek waar mijn ziel werd gebracht
Waar vlammen mijn leven verstoren

Het vuur van de dood dat altijd al brandt
Het bewapent de zwarte oceaan
Je kan enkel terug als je er niet naar verlangt
Een proef die nog nooit is doorstaan

De lach die weergalmd door het diepst van je hart
Je schokkende laatste beweging
De tranen vergaan in de hand van het lot
Het was enkel je ziel die met je meeging.

Iris

11-10-2006

Iris

Geregistreerd op:
11 oktober 2006

Beoordeling

Leden (6):

5.3

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.