Terug naar gedichten

Op een bank

Ik weet nog hoe mooi je naam klonk,
hoe mooi je hem kon spellen.

Ik moest je horen.
De zoete klank van je stem,
die klank van muziek in mijn oren.

We spraken af,
ergens in een reusachtige park van liefde.

Wij,
op een bank tussen alle andere verliefden.

Ik raakte je aan,
ik kuste je.

Dan kwam ze.

Met grote passen aangelopen.

Ze kuste je,
en ik kon enkel weglopen...

Ikke__

21-06-2006

Ikke__

Geregistreerd op:
14 juni 2006

Beoordeling

Leden (3):

4.7

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.