Terug naar gedichten
Domme gril
Zwervend door de straten,
valt mijn oog op enkele ramen.
Voor één van hen,
zit een meisje dat ik niet ken.
Ze staart in de lucht,
ik voel hoe ze zucht.
Ze denkt na over haar leven,
ze wil zo graag eventjes kunnen zweven.
Benieuwd blijf ik staan,
starend naar het raam.
Nu lijk ik op haar,
al lijkt het raar.
We staren beiden voor ons uit,
we willen schreeuwen om ter luid.
Maar we kunnen niet,
misschien wel als mijn gevoel me alleen liet.
Maar dat is ook niet wat ik wil,
misschien is dit gewoon weer zo’n domme gril...