Terug naar gedichten

De put

Ik wou dat ik het voor het zeggen had,
Dat ik mijn eigen leven kon bepalen,
Dat ik mijn eigen beslissingen kon nemen,
Maar helaas, dat gaat alleen zo in mijn dromen,
En helaas niet in werkelijkheid.
Als ik het voor het zeggen had,
Zag mijn leven er heel anders uit,
Dan was ik een vrolijk kind,
Een kind dat geen pijn en verdriet kent,
Een kind dat alleen zonneschijn en allesrose-kleurig kent,
Maar helaas, ik ben dat kind alleen in mn dromen.
Waarom loopt alles zo kut?
En waarom beland ik steeds in de put?
Tot nu toe heb ik steeds een slappe trap gevonden,
Een trap die heel onstabiel was,
Maar toch beklom ik die trap om uit de put te komen,
Totdat er een tree brak,
En weer terug in de put viel.
Ik zie mezelf liggen....
Ik zie mezelf opstaan....
Ik zie mezelf naar boven kijken....
Ik zie mezelf denken....
Ik denk:'Moet ik weer helemaal terug naar boven?!?'
Ik hoor mijn vrienden roepen dat ik moet komen,
Ik hoor mijn vrienden roepen dat ze me willen helpen,
Dus ze zeggen dat ze me willen helpen,
Maar de vraag is: GAAN ze me ook helpen?
Vrienden die zeggen dat ze je willen helpen zijn goed,
Maar de vrienden die je ECHT helpen zijn fantastisch,
Ik denk dat het t beste is om die slappe onstabiele trap weer te beklimmen,
Als ik dat niet doe, zal ik eeuwig in de put blijven,
En dat wil ik niet,
Ik wil het licht weer zien,
Ik wil t nut van mn leven weer inzien,
Als ik de uitdaging met de trap niet aanga,
Zal ik eeuwig in de put blijven,
En zal mijn leven er donker, grauw, en koud uitzien,
Terwijl ik meer van licht, zonneschijn en warmte houd,
Dus ik heb 2 keuzes:
Of ik blijf in de put,
Of ik beklim de slappe onstabiele trap,
Ik kies voor de 2de keus,
Ik probeer gewoon nog een keer de trap te beklimmen,
In de hoop dat ik weer licht, zonneschijn en warmte vind.

Ienieminie

09-02-2003

Ienieminie

Geregistreerd op:
20 februari 2002

Uit: terneuzen

Beoordeling

Leden (0):

8.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.