Terug naar gedichten

Zelfvernietiging van de pot af

Geboren te zwijgen
om van geheim tot leugen
besef te verkrijgen
dat ikzelf nooit zal deugen

Stilte voor mijn onschuld
lerend om te praten
vernieling in geduld
daar zwijgen niet zal baten

Elke dag moeten opgroeien
vind ik veel te eng
daar ik nooit mijn dagen
tot een goed einde breng

Al jarenlang kind af
terwijl toen nog op mijn best
ik erken nu dat als straf
ik tot tiener ben verpest

Sprekende ben ik nu een zak
onbekend met respect en dank
gedwongen door de drugs tot wrak
hangend en kwijlend op de bank

Ik ben nu toch al een tiener
gelijk aan een beest
was ik nu nog maar gewoon
simpel een baby geweest

Foera

13-12-2004

Foera

Geregistreerd op:
21 november 2004

Uit: Leimuiden

Beoordeling

Leden (4):

7.0

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.