Terug naar gedichten
Zelfvernietiging van de pot af
Geboren te zwijgen
om van geheim tot leugen
besef te verkrijgen
dat ikzelf nooit zal deugen
Stilte voor mijn onschuld
lerend om te praten
vernieling in geduld
daar zwijgen niet zal baten
Elke dag moeten opgroeien
vind ik veel te eng
daar ik nooit mijn dagen
tot een goed einde breng
Al jarenlang kind af
terwijl toen nog op mijn best
ik erken nu dat als straf
ik tot tiener ben verpest
Sprekende ben ik nu een zak
onbekend met respect en dank
gedwongen door de drugs tot wrak
hangend en kwijlend op de bank
Ik ben nu toch al een tiener
gelijk aan een beest
was ik nu nog maar gewoon
simpel een baby geweest
