Terug naar gedichten

Verborgen Wonderen

Eenzaam in het veld ontsprongen
een fluisterende roze bloem
nu haar blaadjes langzaam spreidend
de ochtendnevel ter omarming

Haar hoofdje spelend op de wind
in uiterste bloei en als hemels aanblik
zo staat ze dan uren te wachten
tot zelfs de zon haar verlaat

Deze schoonheid, nimmer aanschouwd
lijkt door ieder te zijn vergeten
en zo blijft ze op een ochtend gesloten
eenzaam en gebogen midden op het veld

Foera

25-11-2004

Foera

Geregistreerd op:
21 november 2004

Uit: Leimuiden

Beoordeling

Leden (5):

6.8

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.