Terug naar gedichten
Verborgen Wonderen
Eenzaam in het veld ontsprongen
een fluisterende roze bloem
nu haar blaadjes langzaam spreidend
de ochtendnevel ter omarming
Haar hoofdje spelend op de wind
in uiterste bloei en als hemels aanblik
zo staat ze dan uren te wachten
tot zelfs de zon haar verlaat
Deze schoonheid, nimmer aanschouwd
lijkt door ieder te zijn vergeten
en zo blijft ze op een ochtend gesloten
eenzaam en gebogen midden op het veld
