Terug naar gedichten

Berusten

Daar ligt ze dan de kleine schat
zo soet en vredig als ze slaapt
ik kijk en zie in haar mijzelf
dat lieve ding is voor de helft net als mij
in mijn hoofd woelen duizend gedachten
een onwezenlijke angst die mij beklemt
en twijfels om mijn eigen onvermogen
over de toekomst die haar te wachten staat
ik weet teveel maar was dat altijd zo
als ik alles samenvat lijkt iedere hoop vervlogen
het is onmogelijk altijd het vuur te laten branden
zodat nooit kou zal worden geleden
maar wel kan ik tonen hoe het hout te kappen
en om te stapelen voor de winter
waarom je een vuur zuurstof moet geven
en hoge vlammen soms moet temperen
ik kan niet eeuwig blijven waken
maar wel een waker maken
het doet pijn het roer te moeten laten aan het lot
berusten is een woord
zal het nooit willen uitspreken
'k heb er echter van gehoord

Erickvandereijk

16-07-2006

erickvandereijk

Geregistreerd op:
11 september 2005

Uit: Deurne

Beoordeling

Leden (3):

4.7

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.