Terug naar gedichten

Mijn gedachten

Weet je, ik had ooit een gedachte,
ik nam een wijs besluit
Ik ga dit alles gewoon noteren
mijn tijd ver en ver vooruit

Op mijn schouder zat een engel
lief, zacht en spontaan
Ze nam me mee naar iets anders
een wereld hier ver vandaan

Mijn ogen mocht ik sluiten,
dicht gingen mijn oren
Ik zat even niet meer op het bankje
aardse geluiden kon ik niet meer horen

Weg van deze wereld
ik zag fantastische schoonheid
Vertederend keek de engel
die me nu al had bevrijd

Het lopen ging zo makkelijk
door bossen, weide, de natuur
De kou die was verdwenen
in mij wakkerde het vuur

Ik mocht haar noemen Fenna
zo klein, teer, verblindend aureool
Liet ze me alles heel anders zien
keerde ik terug naar school

Aan mij zat een gouden koord
doch het maakte mij niet gebonden
Hier op deze buitenaardse plaats
kon men elkaar niet verwonden

Drinken mocht ik van het water zo schoon
de bron, een mooie fontein
Een enkele slok van dit wonder
liet mij zien hoe de wereld kon zijn

Lichtelijk triest keek ik naar beneden
toen ik mijn eigen wereld zag
Wist ik dat dit nooit meer goed zou komen
als ik dat zo zeggen mag

Grote mensen, oorlog, ruzie en pijn
lieve mensen met zoveel verdriet
Kon iedereen van hier boven maar eens kijken
want beneden zag ik dit niet

Fenna gaf me een speciaal gevoel
dierbaren om mij heen
De pijn van overledenen
die zomaar plots verdween

Een tijd werd mij gegeven
met deze mensen ontdaan van hun aardse kleed
Ik mocht met hun praten, me bij hun voegen
Een herinnering die ik nooit vergeet

Dankbaar voor dit gebeuren
gingen we naar iets anders toe
Deze plek het was zo raar
ik werd opeens zo intens moe

Mijn eigen leven, ik zag me doen
hoorde me met iemand praten
Een brede lach op mijn gezicht
maar van binnen leegte, grote gaten

Fenna keek mij indringend aan
streelde met haar zachte hand mijn gezicht
De blijde boodschap die zij zond
was alleen voor mij gericht

Alles zou goed komen, ze wist het zeker
Ik had mijn eigen leven durven zien
Haar aanwezigheid op mijn schouder
Wist ik dat ik ?leven? verdien

Ik zag mensen, mooi gekleed, gemaskerd en al
lopend over straat
Doch ik mocht hun binnenste zien
waar het echt om gaat

De engel keerde mij om
naar de laatste plek waar ik mocht gaan
Vertellend met haar mooie klanken
hoe ik in de wereld moest gaan staan

Ook al wilde ik niet meer terug
Fenna had haar doel bereikt
Ik wist wat moest veranderen, nooit meer hetzelfde
mijn blik ruim verrijkt

Zo liet ze mij afscheid nemen
op het bankje keek ik naarstig naar opzij
Alles was weer aards
ze was niet meer bij mij

Het speciale gevoel dat zij mij gaf,
de warmte die zij mij heeft gegeven
Ik heb dit alles mogen behouden
zodat ik de wereld anders kan beleven

Veel mensen die ik kende
wij gebruiken het woord vrienden ervoor
Dachten oprecht dat ik was gek geworden
zodat ik veel vriendschappen verloor

Ze kenden mij niet meer terug
bekend alleen nog bij naam
Konden mij niet meer volgen
wilden een andere weg begaan

Dit moest ik af gaan sluiten
ik wist dit zou gebeuren
We keken niet meer naar hetzelfde beeld,
maar zagen hele andere kleuren

Maar alleen is nooit helemaal alleen,
er zullen andere mensen komen
Die met al hun liefde
beslist in hetzelfde ?huis? willen wonen

Een fijne les uit dit verhaal
over een liefde zo intens
Ervaar gewoon dat dit er is
want noch beneden noch boven ligt een grens!

Fenna mag ik jou bedanken
het leven was zo grijs
veel mooie mensen heb ik mogen ontmoeten,
dankzij jouw uitzonderlijke reis.

Danielle

20-01-2003

Danielle

Geregistreerd op:
20 februari 2002

Beoordeling

Leden (0):

4.7

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.