Terug naar gedichten
Het meisje dat in mij schuilt...
Een meisje vol verdriet,
Een meisje dat niet meer van het leven geniet,
Een meisje dat aan een stemmingsstoornis leidt,
Helemaal in haar eentje, samen met de eenzame eenzaamheid,
Is ze aan het piekeren en aan het krassen,
Afvragend of ze wel bij het leven zou passen,
Met de zoveelste keer bereden pieken en dalen,
Is ze tot de conclusie dat ze voor het leven zo falen,
Maar toch blijft de dood een angst,
Afvragend over Gods ontvangst,
Woedend over die emoties van doorborende pijn,
Het lef dat er niet is, maar de moties die er wel zij,
Woedend op de mensen die haar deze pijn hebben aangedaan,
Jaloers op de mensen die wel sterk in hun schoenen staan,
Ze kan niet fantaseren over het heden,
Ze staat nog altijd vastgenagelt in het verleden,
Vastgenagelt door alle verdriet en pijn,
De littekens die haar hele leven bij haar zullen zijn,
Haar hart verscheurt en gebroken,
Proberend met de liefde, die er niet meer is, toch nog een vlammetje te stoken
