Terug naar gedichten

Draagkracht & Draaglast

In de trein niet wetend wat ik moet doen.
Starend naar mijn zwarte schoen.
Luisterd naar rijmende muziek.
Zittend op een berg met een hoge piek.
Vreugde in alle soorten en maten in mijn leven.
Voor mij een verlangt streven.
Om deze te behouden.
Om niet meer te zakken naar de wouden.
Waar ik van weet dat ik weer zal vallen.
Vallen in diepe ongelukkige dallen.
Nu zit ik in de trein hopend dat dit niet meer gebeurt.
Zeggend tegen mezelf:Wees niet getreurt.
Dit zal niet gebeuren zolang je maar blijft vechten.
Nu vechtend tegen het hechten.
Nu al wetend dat dit wel gaat gebeuren.
Door de automatisch openende deuren.
De deuren in mijn hart.
Onbewust weten, mijn hart is en blijft apart.
De deuren die mijn hart langzaam verzwakt.
Door het duister dat de deuren binnenlaten,word ik gepakt.
Maar zolang ik vacht om de deuren dicht te houden,
Ga ik niet naar de wouden.
En zolang ik voor mezelf blijf zorgen.
Blijft mijn hart verborgen.
Nu al wetend dat ik zal vallen.
In de diepe dallen.
Zal ik blijven vechten, en is er hoop en kracht.
Met het wonder dat ik me net bedacht,
Zal ik ooit beter worden en in het elfenland zijn.
In het leven van geluk en het is er zo fijn.
Dus als ik eenmaal leer hoe ik mijn hart bedek.
Word het elfenland eens mijn plek.

BleuAngel

11-07-2005

BleuAngel

Geregistreerd op:
10 juli 2005

Uit: Maastricht

Beoordeling

Leden (4):

6.5

Gedichtenlog werkt aan een update, inloggen is daarom niet mogelijk.