Terug naar gedichten
Vader's kleine meid
Staand aan zijn graf al wat ik vind,
een stoel van steen, een aarden bed,
wat plantjes daar bovenop gezet,
het geluid van knerpend grint,
verlammende verlatenheid,
de kille adem van de wind,
een angstig en verloren kind
is hier voorgoed haar vader kwijt.
Maar in het huis van herinneringen,
onaangevreten door de tijd,
daar ben ik vaders kleine meid,
daar mag hij voor altijd zingen:
er zaten zeven kikkertjes al in een boerensloot
en nog meer van dat soort dingen,
daar kom ik in zijn armen springen
en is hij helemaal niet dood.
