Terug naar gedichten
Ultramontana
De schaduw
heeft de
viriele zielige
lijven ver
laten liggen
de schaduw
is door de zon
verteerd &
omgegasd
in licht
terwijl
de deugd
het kwijl
langsde lange
spitse lipsloten
liep
vertraagd
zakt de ziel
onversaagd
op de hiel
met de grijze moeder
de zee
in een
lichtvergeten
slaapkuur
schrokkend
schokken
schrikkend
de zinnen
als padjes
van zand
overeind
maar
de zonde
is met
pesterige pekel
ingemaakt
en glijdt
in de vergetelheid
slakkespoor
met voorrang