Terug naar gedichten
Winternacht
Al sluimerend begeeft de
wind zich door de straten.
Over bergen en dalen,
zeeën en lantarenpalen
zoekend naar zijn zielsverwante.
Al dwarrelend uit de hemel
zachtjes spelend met de wind
Zoekt het vlokje een warm
plekje om zich zachtjes neer
te strijken in de armen van
diegene die hem vind.
Wandelend over de krakende sneeuw
de koude wind op je gelaat.
Al zoekend naar de sneeuwman
die recht voor je snuit staat.
Vallend in de sneeuw
al lachend op de grond.
Stond je daar achter de
sneeuwman verscholen
en was jij diegene die me vond.
Samen engeltjes maken
die veranderde in duiveltjes bovendien.
Maar niets kon ons nog raken
want het was enkel jij en ik
zo rond een uur of tien.