Terug naar gedichten
Schrijf me neer
Ik weet gisteren zoveel geesten splinteren uiteen .
Overal thuis, alles ben ik, ik in alles toch?
Alsnog klopt mijn hart, leef ik, ga ik. Nee!
Nee! Geen zinnen meer jij ziet teveel .
Keert binnen naar buiten en leest .
Wat lees je? Ik weet het niet .
Daarin vrees ik het meest .
Ziel en zaligheid ……..men raakt de draad kwijt.
Met de tijd klopt de riedel wel maar nu, nu, nu niet .
Dus zing ik het lied van de muze, de teloorgang.
En vergeet niet het land van verdriet.
De verloren uren, het theater, het toneel gaat door.
Maar het liefst heb ik toch een arm om me heen.
Niet alleen woorden op papier . Ik heb je lief, lief zo lief …meer niet .
Geen grenzen meer maar echtheid, jij en ik .
Want al die gedichten samen .Nee, dat ben ik niet, ben jij dat?
Nee, slechts schaduwen van spiegelbeelden.
In het echt ben ik anders. En jij? Wie ben jij?
Oh, wispelturigheid omvat me en dans, dans met me samen .
Alle stormen en ontij weg, het sterven en dwalen .
Reik mij de leidraad aan . Geef me vlees en bloed.
Broeders en zusters die samenkomen.
Echtheid. Slechts een beetje mens en een beetje ik.
Klein beetje maar. Teveel gevraagd? Ik weet het niet.
Schrijf het me maar. Meer woorden en meer woorden op papier.
Ik lees je wel echt waar. Ziel me maar in.
Amanda